Orzo z kiełbasą i brokułami z jednego garnka – obiad w pół godziny, po którym garnek wraca do zlewu pusty
To u mnie danie na dni, kiedy wszyscy są głodni, a ja nie mam siły na trzy garnki. Kiełbasa rumieni się na dnie, potem lecą tam brokuły, orzo i bulion — i już nic więcej nie trzeba robić, tylko czasem zamieszać. Makaron pije bulion, robi się kremowy sam z siebie, bez śmietany. Parmezan na sam koniec i obiad dla sześciu osób gotowy w trzydzieści pięć minut.
Składniki:
Pasta i zboża
- 300 g makaronu orzo
Białka
- 450 g kiełbasy drobiowej, pokrojonej w plasterki
Warzywa
- 200 g różyczek brokuła
- 3 ząbki czosnku, drobno posiekane
Płyny i przyprawy
- 960 ml bulionu z kurczaka
- 1 łyżka oliwy z oliwek
- 1 łyżeczka przyprawy włoskiej
- sól i świeżo mielony czarny pieprz do smaku
Nabiał
- 50 g startego parmezanu
Zioła
- 2 łyżki świeżej natki pietruszki, posiekanej
Przygotowanie:
1. Biorę duży garnek z grubym dnem, wlewam łyżkę oliwy i stawiam na średnim ogniu. Czekam, aż oliwa zacznie się leciutko marszczyć — na zimny tłuszcz nic nie wrzucam.
2. Wykładam plasterki kiełbasy jedną warstwą i przez chwilę ich nie ruszam. Dopiero jak zaczną skwierczeć i złapią brązowy spód, przewracam je i smażę dalej. Razem 5-7 minut. Ten przypieczony osad na dnie to cały smak tego dania, więc nie ma co się spieszyć.
3. Dorzucam posiekany czosnek i mieszam go z kiełbasą przez minutę, nie dłużej. Jak tylko zapachnie na całą kuchnię, idę dalej — przypalony czosnek gorzknieje i już tego nie odratujesz.
4. Wsypuję różyczki brokuła i przesmażam 2-3 minuty, aż zzielenieją i trochę odpuszczą. Mają być jeszcze twarde, bo dojdą później razem z makaronem.
5. Teraz wsypuję orzo, zalewam wszystko bulionem i dodaję łyżeczkę przyprawy włoskiej. Solę i pieprzę — pamiętaj, że makaron wypije cały płyn, więc niedosolony bulion da niedosolony obiad. Mieszam dnem łyżki po garnku, żeby zebrać wszystko, co się przysmażyło.
6. Doprowadzam do wrzenia, potem od razu ściągam ogień na mały i przykrywam. Gotuję 10-12 minut i co dwie, trzy minuty zaglądam, żeby zamieszać. Orzo strasznie lubi siadać na dnie i przywierać.
7. Sprawdzam makaron: ma być miękki, ale z lekkim oporem w środku, a bulionu powinno zostać tyle, żeby całość była wilgotna i kleista, nie sucha. Jak płyn zniknął za szybko, dolewam pół szklanki wody i daję jeszcze dwie minuty.
8. Zdejmuję garnek z ognia i dopiero teraz wsypuję starty parmezan. Mieszam, aż się rozpuści i wszystko zrobi się gładkie. Na wrzącym ogniu ser potrafi się zwarzyć w nitki, więc zawsze poza palnikiem.
9. Odstawiam pod przykryciem na dwie, trzy minuty, żeby danie doszło i zgęstniało. Potem próbuję i, jeśli trzeba, dosalam.
10. Posypuję świeżą natką pietruszki i nakładam na talerze, póki gorące.
Rady babci:
Jeśli orzo przywarło do dna, nie skrob go na siłę — zdejmij garnek z ognia, wlej odrobinę gorącej wody, przykryj na minutę i dopiero wtedy zamieszaj, samo puści.
Za rzadkie? Zostaw na małym ogniu bez pokrywki na dwie minuty, mieszając. Za gęste? Dolej bulion po kilka łyżek, aż wróci do gładkiej konsystencji.
Parmezan trzyj sama tuż przed dodaniem. Ten gotowy z torebki ma dodatek mączki i zamiast się rozpuścić, robi grudki.
Brokuły rozgotowane na papkę to znak, że były pokrojone za drobno. Tnij większe różyczki, w garnku i tak zmiękną.
Danie robi się coraz bardziej słone, im więcej płynu wsiąknie — dlatego doprawiaj ostrożnie na początku, a poprawiaj dopiero na końcu.
Jak przechowywać:
Resztki przekładam do szczelnego pojemnika i trzymam w lodówce do trzech dni. Podgrzewam powoli, z paroma łyżkami bulionu albo wody, bo makaron przez noc wypija wszystko i robi się suchy. Bez szaleństwa z ogniem — brokuły i kiełbasa mają zostać soczyste.
Czym zastąpić składniki:
Zamiast kiełbasy drobiowej wchodzi indycza albo zwykła wieprzowa, a jak nie jesz mięsa — roślinna sprawdza się tak samo. Brokuły spokojnie zamień na fasolkę szparagową albo szparagi, co masz akurat w lodówce. Parmezan można podmienić na mozzarellę, jeśli wolisz łagodniej, albo na pecorino romano, gdy lubisz ostrzejszy, słony ser.
Z czym podać:
Podaję z chrupiącą sałatką albo pieczonymi warzywami i zawsze z kawałkiem dobrego chleba do wytarcia talerza. Kilka kropel cytryny na wierzch przełamuje tłustość i od razu wszystko robi się lżejsze.
Najczęściej zadawane pytania:
Skąd wiem, że orzo jest już ugotowane?
Wyłów jedno ziarenko i przegryź. Powinno być miękkie, ale z wyczuwalnym oporem w samym środku — zwykle wychodzi to po 10-12 minutach pod przykryciem. Jak jest całkiem papkowate, to znak, że poszło o dwie minuty za daleko.
Czy da się zrobić to danie bez mięsa?
Jak najbardziej. Zamień kiełbasę drobiową na roślinną i podsmaż ją tak samo, aż złapie kolor. Smak zostaje ten sam, bo i tak najwięcej daje tu zarumieniony spód garnka, czosnek i bulion.
Czym zastąpić parmezan?
Najlepiej sprawdzą się sery, które ładnie się topią — mozzarella albo provolone. Wyjdzie łagodniej i bardziej ciągnąco. Jeśli w ogóle rezygnujesz z nabiału, po prostu pomiń ser, danie zrobi się mniej kremowe, ale nadal dobre.
Mogę dorzucić inne warzywa?
Spokojnie. Papryka i cukinia idą do garnka razem z brokułami, bo potrzebują podobnego czasu. Szpinak wrzuć dopiero na samym końcu, wystarczy mu ciepło z garnka, żeby zwiądł.
Czy naprawdę trzeba najpierw podsmażyć kiełbasę osobno?
Trzeba, i to jest ten krok, którego nie warto skracać. Zarumieniona kiełbasa zostawia na dnie brązowy osad, który potem rozpuszcza się w bulionie i daje całemu daniu głębię. Wrzucona surowo do bulionu będzie po prostu miękka i mdła.